Na anderhalf jaar brieven en faxen sturen is het dan toch gelukt. De zware hekken van het Federal Correctional Institution in Fairton (New Jersey) zwaaien open voor een bezoek aan de man, die in de jaren tachtig en negentig uitgroeide tot een ware plaaggeest van politie en justitie. De Zwarte Cobra werd zijn bijnaam, nadat hij keer op keer op slinkse wijze door de mazen van de wet glipte. Maar de lange, vermagerde man, die ietwat schuchter de bezoekersruimte van de Amerikaanse bajes binnenwandelt, lijkt geen schim meer van de machtige drugsbaron, voor wie de onderwereld enkele jaren geleden nog diep ontzag had.
        Grijnzend geeft hij een hand en wijst haast verontschuldigend naar zijn veel te ruim vallende kaki gevangenisoutfit: „Tja, let maar niet op mijn kleding. Die krijg je hier helemaal gratis en voor niets.” Voordat het interview begint, wil de Cobra eerst alles weten van de ontwikkelingen in de Nederlandse onderwereld. Hoe het proces tegen Willem Holleeder verliep en waarom justitie in zee ging met een kroongetuige, die Rommy’s ’oogappeltje’ Jesse R. een reeks moorden in de schoenen schoof.
       
 
Kroongetuigen
        „Niet te geloven”, verzucht Rommy na de uitleg. „Dat systeem van kroongetuigen, die alles en iedereen verraden en verklikken begint in Nederland dus ook door te dringen. Hier in Amerika weten ze niet anders. Zelfs in de gevangenis moet je uitkijken. Je kunt niemand in vertrouwen nemen, want als een medegedetineerde iets van je weet speelt-ie dat direct door om zelf strafkorting te krijgen.” Het vooruitzicht om nog tot 2026 achter de tralies te zitten doet Rommy gruwen. Toch is dat wat de Amerikaanse rechter vonniste vanwege een geplande smokkel van 1,7 miljoen xtc-pillen naar de VS.
       „Mijn celgenoot zit hier al zeventien jaar. Zéventien jaar!” roept Rommy haast wanhopig uit boven het luide geroezemoes van de dertig andere gedetineerden in de bezoekerszaal. „Ook voor iets wat hij helemaal niet heeft gedaan. Dat is toch om gek van te worden?” Want dat wordt wel duidelijk uit het relaas van Rommy; hij ontkent met klem schuldig te zijn. „Ik ben absoluut geen lieverdje geweest”, erkent de Cobra volmondig. „Maar dit heb ik niet gedaan! Ik zit hier twintig jaar gevangenisstraf uit voor niets. Dit hele onderzoek is een opzetje geweest, bedoeld om mij in de val te lokken. En de rechter heeft zich laten leiden door mijn verleden. ’Ik geef je twintig jaar omdat het volgens de wet het maximum is’, zei hij bij de uitspraak. ’Maar het liefst had ik je levenslang gegeven.’ Daar kon ik het mee doen.”
              „Amerikaanse rechters laten zich heel erg leiden door reputaties”, vervolgt Rommy. „Dat zie je ook in de zaak van John Gotti jr. (zoon van een beruchte maffiabaas, die afgelopen week opnieuw werd gearresteerd), met wie ik in New York een tijd een cel heb gedeeld. ’Henk, tegen het Amerikaanse systeem valt niet te vechten’, zei Gotti me. Maar ik leg me er toch niet bij neer.”
        De Amerikaanse narcoticabrigade DEA maakte in de jacht op Rommy gebruik van een Nederlandse infiltrant, genaamd Alex van der L. de V. De man was een zakenvriend van Rommy en stapte in 2000 naar eigen zeggen naar de Amerikaanse ambassade om voor de DEA te gaan werken. In 2003 liet Rommy zich door Alex overhalen naar een luxe hotel op de Bermuda’s te komen. Daar werd hij voorgesteld aan ene Marc Gray, een ’goede vriend’ van Alex. In een hotelkamer sprak de Cobra anderhalf uur met Marc, die onomwonden aangaf een enorme partij xtc te willen kopen. Rommy liet doorschemeren dat misschien wel te kunnen regelen, waarna de mannen afscheid namen. Later bleek het hele gesprek met verborgen camera’s te zijn gefilmd en ontpopte Marc zich als een undercoveragent van de DEA. Voor de jury was dit bewijs genoeg om de Zwarte Cobra schuldig te verklaren aan samenzwering met het doel een xtc-lijn naar Amerika op te zetten.
       
 
Geen toestemming
        Rommy’s Nederlandse advocaat mr. Mark Teurlings wist de afgelopen maanden aan te tonen dat er met het onderzoek van alles mis is. Zo hadden de Amerikanen helemaal geen toestemming om op Nederlands grondgebied een infiltrant in te zetten en telefoons af te luisteren. Justitieminister Donner heeft inmiddels in een brief aan de Tweede Kamer toegegeven dat er door de DEA regels en afspraken zijn geschonden. De hoogste baas van het OM, procureur-generaal Harm Brouwer, laat het parket van Breda momenteel zelfs een onderzoek uitvoeren naar de werkwijze van de Amerikaanse en Nederlandse justitie. Daar heeft Henk Rommy natuurlijk zijn hoop op gevestigd. Op felle toon: „Het kan niet anders, dan dat uitkomt dat er een vies spelletje is gespeeld. Het is niet alleen het opzetje op de Bermuda’s geweest, er is ook geknoeid met getuigenverklaringen. Ik ben blij dat mijnheer Brouwer zich geen verhaaltjes van de Amerikanen op de mouw laat spelden en het nu zelf laat uitzoeken.” Áls inderdaad wordt aangetoond dat Rommy op onterechte gronden werd veroordeeld, is het nog maar de vraag of de celdeuren voor hem openzwaaien. Zelf gaat de Cobra ervan uit dat het recht zijn loop zal hebben. In dat geval heeft hij het geluk wederom aan zijn zijde, zoals hem dat tijdens zijn roemruchte criminele carrière al talloze malen overkwam.
              Zoals die keer dat hij in Marokko achter de tralies belandde. „Dat was twintig jaar geleden”, blikt Rommy terug. „België had via de internationale politietelex om mijn opsporing gevraagd en ik was op dat moment in Marokko. Net toen ik in Tanger op de boot wilde stappen, werd ik door de douane aangehouden. Hoewel ik dankzij een paar contacten bij politie en justitie een goede behandeling kreeg, had ik er al snel genoeg van. Na een paar maanden besloot ik te ontsnappen. Iemand wist van buitenaf de tralies van mij cel door te zagen, waarna ik ’s nachts op het dak van de gevangenis kon klimmen. Twee celgenoten, een Duitser en een Fransman, wilde ik niet achterlaten dus die gingen mee.”
        Rommy wist Tanger te bereiken, maar dankzij een onvoorzichtig hulpje kwam de politie er toch achter waar hij zat. „Toen ik bij een hotel iemand zou ontmoeten, kreeg ik plotseling een paar automatische geweren van een speciale politieeenheid in mijn nek gedrukt.”
       Grinnikend: „Uiteindelijk werd ik dus toch uitgeleverd aan België.” Maar ook bij onze zuiderburen zat Rommy niet lang achter de tralies.

---

• Henk Rommy, alias de Zwarte Cobra, zit een straf van 20 jaar uit in het Federal Correctional Institution in Fairton (New Jersey). „Ik ben blij dat procureur-generaal Harm Brouwer zich geen verhaaltjes van de Amerikanen op de mouw laat spelden en nu onderzoek doet naar de werkwijze van de Amerikaanse en Nederlandse justitie.”

FOTO’S: HANS PETERS, DE TELEGRAAF

• Zo klapte de val dicht. In een hotel op de Bermuda’s liet Rommy aan infiltranten doorschemeren misschien een grote hoeveelheid xtc te kunnen regelen.

• Mr. Mark Teurlings, Rommy’s Nederlandse advocaat, wist de afgelopen maanden aan te tonen dat er met het onderzoek van alles mis is.

              Een gokverslaafde Belgische rechter verkocht delen van het strafdossier aan de bende van de Zwarte Cobra. Daaruit bleek dat een onderschept transport van dertienhonderd kilo hasj, dat in Machelen aan de groep van Henk R. zou worden overgedragen, op touw was gezet door een informant van de Duitse politie. Het transport was op Grieks grondgebied zelfs door undercovers van de Duitse politie begeleid. Oftewel: er was sprake van uitlokking.
        
Hasjhandel
        Nadat duidelijk werd dat de rechter de dossiers naar criminelen had laten uitlekken, werden alle verdachten vrijgesproken van hasjhandel omdat justitie de ware toedracht van het transport tegenover de rechtbank had verzwegen. Ook daarna ontsnapte Rommy nog vele malen aan de tentakels van justitie. Ondanks zijn verblijf in Spaanse, Zwitserse, Deense, Belgische, Marokkaanse en Nederlandse gevangenissen bleef hij actief in de onderwereld.
       Waarom eigenlijk? Hij had toch geld genoeg verdiend? „Dat heb ik me de afgelopen jaren ook wel eens afgevraagd”, bekent Rommy. „Aan mijn opvoeding heeft het allemaal niet gelegen. Ik had heel lieve ouders, die ook echt wel hebben geprobeerd me op het rechte pad te houden. De verlokkingen van het grote geld hebben absoluut een rol gespeeld. Ik leefde inderdaad jarenlang in grote weelde. Kapitale villa’s in het Gooi en in Abcoude, de mooiste auto’s, sieraden, mooie vrouwen, het kon allemaal niet op. Als je eenmaal in die wereld zit, is het moeilijk, zo niet onmogelijk er weer uit te stappen.”
       Die luxe is in het Federal Correctional Institution ver te zoeken. Als de uren verstrijken en Rommy honger krijgt, mag het bezoek in een aparte ruimte wat eten en drinken uit een automaat halen. De Cobra moet grinniken als de gekochte steenharde broodjes met uitgedroogde kip en de waterige koffie op het plastic tafeltje worden uitgestald. „Dit is nog heilig in vergelijking met wat we in de eetzaal krijgen. Gelukkig zijn er wat Mexicaanse gevangenen die af en toe voor me koken. Ze hebben hier wel respect voor me omdat ik geen schuld heb bekend en een juryproces ben aangegaan. In ruil voor een bekentenis had ik er met 87 maanden vanaf kunnen komen, maar ik ga toch niets iets toegeven wat ik niet heb gedaan?”
       Of hij nog ergens spijt van heeft? „Ja, ik heb er verschrikkelijk veel spijt van dat ik me in dit verhaal heb laten trekken en naar de Bermuda’s ben gegaan. Dat is er nu de oorzaak van dat ik regelmatig stuk zit als ik mijn 10-jarige dochtertje aan de telefoon krijg. Mijn andere kinderen en kleinkinderen mis ik ook verschrikkelijk. Mijn oudste zoon raakte vorige maand levensgevaarlijk gewond door een ernstig auto-ongeluk, maar ik kon niet naar hem toe. Je voelt je dan zó machteloos.”
              De bezoektijd zit erop. Er mag nog even snel een fotootje worden gemaakt door een medegedetineerde, waarna sleutelgerammel het definitieve signaal is dat Rommy terug moet naar zijn cel. Het bezoek wordt bij elkaar gedreven en moet de eindeloze gang met stalen deuren, prikkeldraad en hekken weer passeren, voor de toegangsdeur naar de vrijheid openzwaait. Vervolgens is het nog twintig minuten rijden naar de bewoonde wereld. De Zwarte Cobra heeft nog een lange weg te gaan.